رشد خشونت در ساختار آموزشی
فاطمه سعيدي*- تنبيه بدني دانشآموز به وسیله كادر آموزشي مدارس، ديگر تنها نمود خشونت در ساختار آموزشي كشور ما نيست. اين روزها به لطف گسترش رسانههاي مجازي كافي است در گوشهاي از كشور اتفاقي بيفتد تا بهسرعت همه شهروندان از آن خبردار شوند و تبديل به يك موج اجتماعي شود.آنچه در اين ايام بيش از گذشته ميبينم، شيوع انواع ديگري از خشونت در محيطهاي آموزشي است.
برخورد انضباطي با معلمان و مديران حاضر در نظام آموزشي و توبيخ و تنبيه آنها كه عليه دانشآموزان دست به خشونت ميزنند، البته لازم و ضروري است؛ اما به ريشهيابي اين موضوع هيچ كمكي نميكند و تنها سرپوشي است بر عملكرد ما كه معلوم نيست چه كردهايم كه امروز به اين نقطه رسيدهايم؟دانشآموزي كه معلم خود را با الفاظ ناپسند خطاب قرار ميدهد و والديني كه به بهانه دلسوزي براي فرزند خود كادر مدرسه را با ناسزاگويي آزرده ميكنند، برآمده از كدام فرهنگ هستند؟باليدن به فرهنگ و تمدن چندهزارساله و افتخار به پيشينه فرهنگي ملت ايران البته درست است؛ اما اين پيشينه چرا امروز به كمك ما نميآيد؟ صِرف اينكه گفته شود اينها استثنا هستند و نبايد پررنگ شوند نيز چاره كار نيست.
در هر ساختاري كه منجر به توليد ميشود، با سه عنصر اصلي روبهرو هستيم: مواد خام، دستگاه پردازشگر يا توليدكننده و محصول نهايي.حال به نظام آموزشي خود برگرديم. دانشآموز همان ماده خامي است كه وارد مدرسه ميشود. مدرسه نيز بهمثابه همان دستگاه توليدكننده است و در نهايت خروجي مدرسه دانشآموز فارغالتحصيل است.
اما اگر در عصري زندگي كنيم كه سرعت پيشرفت تكنولوژي و دراختيارگيري دادههاي متنوع و بعضا مخرب سرسامآور باشد، چه بايد كرد؟ نميتوانيم تنها از خانوادهها انتظار داشته باشيم كه همه چيز را كنترل کنند و فرزندان خود را در آنچه درست ميپندارند، محصور كنند.ريشههاي اين نابساماني جديتر از تصور ماست. در كشور ما نهادهاي فرهنگي و تربيتي متعددي وجود دارد كه از قضا بخش عمدهاي از آنها در سيطره اختيار و وظايف دولت نيستند. مديريت يكپارچه فرهنگي و اجراي سياستهاي مبتني بر اسناد بالادستي ميتواند كمك كند تا اين سيل ويرانگر ما را با خود نبرد.
*نماینده تهران
منبع : روزنامه شرق
