فرهنگی
به یاد سیمیِن غزل در سالروز تولدش
یکشنبه ۲۸ تیرماه سالروز تولد سیمین دخت غزل ایران است…
به گزارش صدای ایران به نقل از هنرآنلاین؛ سیمین خلیلی به سال ۱۳۰۶ هجری شمسی در محله همتآباد تهران به دنیا آمد. پدرش عباس خلیلی، نویسنده و مترجم و روزنامهنگار معروف دوره رضاشاه و اوایل دوره محمدرضا شاه و مادرش فخر عظمی ارغوان بانویی اهل فرهنگ و قلم بود.
عباس خلیلی دو هفته پس از ازدواج، به دلیل مخالفت با رضاشاه به مدت دو سال به كرمانشاه تبعید میشود. پس از بازگشت خلیلی، همسر جوانش كه زندگی سیاسی و پرشور او را تاب نمیآورد به خانه پدری بازمیگردد و پس از دو سال كشمكش از او جدا میشود.
سیمین با مادرش در خانه قدیمی و كوچك پدربزرگ اقامت میكنند، پس از مرگ پدربزرگ، مادر سیمین با عادل خلعتبری، كه او هم روزنامهنگار بود، ازدواج میكند.
دوره دبستان را در مدرسه ناموس و دوره دبیرستان را در مدرسه حسنات سپری میكند. از همان ایام كودكی مادرش كه خود دستی در شعر و شاعری دارد، سیمین را به قصد شاعر شدن تشویق و تربیت میکند. در چهاردهسالگی نخستین شعرش در “نوبهار” منتشر میشود. در سال ۱۳۲۴ به تحصیل در آموزشگاه مامایی میپردازد و در سال دوم به خاطر اختلاف با اولیای آموزشگاه از آنجا اخراج میشود.
در همین ایام كه هفده سال بیش نداشت با آقای حسن بهبهانی ازدواج میكند، حاصل این ازدواج سه فرزند است: علی، حسین و امید بهبهانی.
نخستین دفتر از سرودههای شاعر به همراه برگزیدهای از نثرهای داستانی او با عنوان ” سهتار شكسته” در اسفندماه ۱۳۲۹ منتشر میشود. با انتشار دو دفتر دیگر از اشعارش ” جای پا/ ۱۳۳۵″ و ” چلچراغ/ ۱۳۳۶″ به عنوان شاعری مسلط بر كلام، مطرح میشود.
مدتی در دبیرستانهای تهران به تدریس میپردازد و در اواخر دهه ۱۳۳۰ به دانشكده حقوق راه مییابد و در سال ۱۳۴۱ دوره این دانشكده را به پایان میرساند و در همین ایام چهارمین دفتر شعرش با عنوان ” مرمر” منتشر میشود و پس از آن دفترهای “رستاخیز/ ۱۳۵۲ “، “خطی ز سرعت و آتش ۱۳۶۰” و “یك دریچه آزادی/ ۱۳۷۴” از او منتشر میشود.
در این سالها، سیمین، پس از بیست سال زندگی مشترك با حسن بهبهانی، به خاطر عدم توافق اخلاقی، از او جدا میشود و پس از چندی با حسن كوشیار (۱۳۱۷-۱۳۶۳) مردی كه راستینترین عشق را به خانه دل شاعر ارمغان میآورد ازدواج میكند.
سیمین بهبهانی، بدون تردید، یكی از چند چهره برجسته غزلسرای معاصر است. وی كه شاعری خود را با سرودن دوبیتیهای رایج دهه ۱۳۳۰ تا ۱۳۴۰ كه به دوبیتیهای نیمایی مشهور بود آغاز كرد، به تدریج پا به عرصه غزلسرایی گذاشت و با وارد كردن حال و هوایی تازه و نوآوریهای معنوی و صوری، خود را به عنوان چهرهای ممتاز در این نوع شعر مطرح كرد.
كار سیمین در حوزه غزل درست همسنخ كار نیما در عرصه شعر پارسی است. نیما با بدعتگری در اوزان عروضی به آشناییزدایی از كل شعر پارسی رسید و سیمین با بدعتگری در اوزان غزل به آشناییزدایی از غزل ره برد. كار سیمین بهبهانی، مهم، تنها از این روست كه این آشناییزدایی نه از سر تفنن كه به ضرورت مضامین و مفاهیم تازهای صورت بسته كه سیمین از هستی و حیات امروزی برگرفته و پیام هنر خود كرده است، مفاهیم و مضامینی كه بدون آشناییزدایی از قالب غزل، یا در آن قالب خوش نمینشستند و یا اگر در آن قالب نشانده میشدند غباری از مضامین سنتی كه با غزل اختترند، بر آنها مینشست، وی با افزودن بیش از چهل و یك وزن كمسابقه یا به كلی بیسابقه بر اوزان غزل، این قالب كهنه را هویتی نو بخشیده آن را پذیرای پیامهای نو و معانی امروزی كرده است.