به بهانه پایان عجیب نبرد هلند- کاستاریکا

آلمان؛ همیشه پیروز

 پودولسکی در بازی دور دوم گروهی جام‌جهانی ۲۰۰۲ نه‌تنها کمکی به درمان
مشکل قدیمی آلمان یا همان «سندروم بازی دوم گروهی جام‌جهانی» نکرد بلکه با
خراب‌کردن پنالتی، یکی از معدود آمارهای منفی قهرمان سه دوره جام‌جهانی را
رقم زد. درواقع ناکامی «پرنس پولدی» در گل‌کردن پنالتی‌اش مقابل صربستان،
اولین ناکامی آلمان در به‌ثمررساندن یک پنالتی در جام‌جهانی از سال ۱۹۸۲ تا
آن زمان بود. سال ۸۲ اشتیلیکه ضربه پنالتی خود در نیمه‌نهایی مقابل فرانسه
را از دست داد. از آن زمان به بعد، آلمان همیشه در ضربات پنالتی پیروز
بوده است. نیمه‌نهایی جام‌جهانی ۱۹۸۲ مقابل فرانسه، یک‌چهارم نهایی
جام‌جهانی۱۹۸۶ مقابل مکزیک میزبان، نیمه‌نهایی جام‌جهانی ۱۹۹۰ مقابل انگلیس
و یک‌چهارم نهایی جام‌جهانی ۲۰۰۶ مقابل آرژانتین. چهار بازی و چهار برد
آلمان، برزیل را از فکر کشاندن بازی به وقت‌های اضافه و ضربات پنالتی دور
می‌کند. کافی است بدانید آلمان، نیمه‌نهایی یورو ۹۶ را هم در ضربات پنالتی
از انگلیس برد. آنها تنها تیم از جمع چهار تیم نیمه‌نهایی هستند که دوبار
در ضربات پنالتی، میزبان‌ها را حذف کرده‌اند و این یعنی یک قدرت ذهنی و
روحی فوق‌العاده.

برزیل؛ شیرین مضاعف‌شده

سلسائو پس از شکست در ضربات پنالتی زیبا‌ترین بازی تاریخ جام‌جهانی-
یک‌چهارم نهایی جام‌جهانی ۱۹۸۶ مقابل فرانسه- دیگر هرگز در ضربات پنالتی
جام‌جهانی نباخته‌. اولین فینال جام‌جهانی که به ضربات پنالتی کشیده شد،
برنده‌ای به نام برزیل داشت. تیم کارلوس آلبرتوپریرا با برتری ۳ بر ۲ در
ضربات پنالتی فینال جام‌جهانی ۱۹۹۴، دومین ناکامی متوالی ایتالیای نگون‌بخت
در ضربات پنالتی جام‌جهانی را رقم زد. چهارسال بعد، این‌بار یک مرحله
قبل‌تر یعنی در نیمه‌نهایی، هلند رقیب برزیل در ضربات پنالتی شد. سیاه‌های
هلند از زدن ضربه منع شدند و در نهایت سفیدپوستان این کشور قافیه را به
اعجوبه‌هایی مثل روماریو باختند. دونگا چه در فینال سال ۱۹۹۴ و چه در
نیمه‌نهایی ۱۹۹۸ ضربه‌اش را گل کرد و تنها برزیلی حاضر در هر جشن پنالتی
بود. تیمی که سال ۲۰۰۲ با پیروزی در همه بازی‌هایش قهرمان شد، ۱۲ سال بعد
بار دیگر سرنوشت خود را در گرو ضربات پنالتی دید و این‌بار به‌عنوان
میزبان، ضیافت پنالتی‌ها را از شیلی سختکوش برد. سه پیروزی و یک شکست از
میزبان بدون نیمار، تیمی مخوف در پایان ۱۲۰ دقیقه ساخته است.

هلند؛ از تاریکی به روشنایی

هلند در یورو بیش از جام‌جهانی از ضربات پنالتی زخم خورده و تا قبل از
پیروزی در یک‌چهارم نهایی یورو ۲۰۰۴ مقابل سوئد عنوان ناکام‌ترین تیم‌ملی
در ضربات پنالتی تورنمنت‌های مهم را در اختیار داشت اما آنها کم‌کم راه
پیروزی در این ضیافت را آموختند؛ هرچند در اولین‌باری که سرنوشت
بازی‌های‌شان به لاتاری آخر رقابت کشید، قافیه را به برزیل زاگالو باختند.
پیروزی دوشب قبل مقابل کاستاریکا، اولین پیروزی لاله‌ها در دومین تجربه
ضربات پنالتی پایان بازی‌های جام‌جهانی را رقم زد.

آرژانتین؛ زخم آخر

درست مانند آلمان‌ها، چهاربار ضربات پنالتی جام‌جهانی را به چشم دیده‌اند
اما بالاخره سال ۲۰۰۶ پس از سه پیروزی، تلخی شکست در این ضربات را تجربه
کردند. یوگسلاوی و ایتالیای میزبان در یک‌چهارم نهایی و نیمه‌نهایی
جام‌جهانی ۱۹۹۰، مغلوب پنالتی‌های خوب و دست‌های جادویی سرجیو گویگوچه‌آ
شدند و هشت‌سال بعد در اولین رویارویی انگلیس و آرژانتین پس از دست خدای
مارادونا، اینس و بتی مقابل کارلوس روا کم آوردند تا آرژانتین با پیروزی در
زیبا‌ترین بازی جام‌جهانی ۱۹۹۸، زیبا‌ترین گل جام را که توسط اوون انگلیسی
زده شد پرپر کند و رهسپار بازی یک‌چهارم نهایی مقابل هلند شود. در جدال دو
خوشبخت ضربات پنالتی، آلمان خوش‌شانس‌تر بود و اولین شکست آرژانتین را رقم
زد.

انگلیس؛ برنده تمشک طلایی

از سال ۱۹۹۰، پیرس، وادل، ساوث گیت، اینس، بتی، جرارد، لمپارد، کرگر،
واسل، بکام، اشلی کول و یانگ در ضربات پنالتی جام‌جهانی و یورو ناموفق عمل
کرده‌اند و به‌خاطر آنها انگلیس به ناکام‌ترین تیم جهان در ضربات پنالتی
تورنمنت‌های مهم تبدیل شده است: با سه باخت در جام‌جهانی و سه باخت در
یورو. سه شیر در شش بازی از هفت رقابتی که سرنوشت خود را در گرو ضربات
پنالتی دیده، شکست خورده و فقط یک‌بار در یک‌چهارم نهایی یورو ۹۶ مقابل
اسپانیا از این مهلکه جان سالم به‌در برده است. حرف آخر را از زبان دیوید
کامرون، نخست‌وزیر انگلیسی‌ها بشنوید: «پنالتی همیشه پایان کار ماست.» بله،
پایان کار ناکام‌ترین تیم ضربات پنالتی تورنمنت‌های بزرگ!