ناحق نگوئیم ، جهان سخت سست بنیاد است

« ناحق نگوئیم ، جهان سخت سست بنیاد است » عنوان سرمقاله روزنامه آفرینش به قلم آذر فخری است که می‌توانید آن را در ادامه بخوانید:

حوادث
دردناک و غم بار ، جان و روح مردمان سرزمین ما را نشانه رفته اند و آن
چنان سریع و پی در پی از پس هم فوران می کنند که فرصت عکس العمل های منطقی و
درست را از همه ی ارکان جامعه باز می ستانند. حتی عدم توانایی برای
اندیشیدن و تصمیم درست گرفتن و تدبیر منطقی نیز ، خود از همان نوع فاجعه
هایی است که بر ما می گذرد.

ما را چه شده است ؟ چه کرده ایم در محضر
ناسوت و ملکوت ، که مستحق چنین عقوبت هایی شده ایم ؟ چه کم گذاشته ایم در
حق جهان و جان خود و روح یکدیگر که دیگر صبر ” فلک ” تمام شده است و از
منجیق خود بر ما تیر فتنه می بارد. چگونه شده است که نه خود بر یکدیگر رحم
می کنیم ، نه طبیعت . در جایی از بی مبالاتی ها و بی مسئولیتی های خود ضربه
می بینیم و در جایی دیگر سیلاب ، خانه و آشیانه های بناشده بر بادِ کپر
نشینان را می برد. و خبر فاجعه ، اگر به اندازه و تا حد اغراق در گوش و چشم
ما فرو نرود، نه آن را می بینیم و نه آن را جدی می گیریم. ” رسانه ” در
فرا آوردن و هدایت مردم در جهت هایی که خودش لازم و مناسب می بیند ، نقش
تاثیر گذار و مهمی دارد.

همچنان که یکی از کپر نشینان سیل زده می گفت :
چون تلویزیون از ما فیلم و خبر پخش نکرد ، مردم هم ما را ندیدند و کمکی
برای ما نفرستادند. در واقع ، با رسانه ای شدن است که یک حادثه ، فاجعه
محسوب می شود و یک فاجعه اصلا دیده نمی شود. رسانه در آنی هم می تواند باری
از دوش ملتی بردارد و نیز می تواند به درد و مشکلات ملتی خیانت کند. ” چشم
رسانه ” آن نگاهی است که می تواند با چرخشی به جا یا نا به جا حساب شده یا
هدایت شده ، جامعه ای را نجات دهد یا مضمحل کند. و البته شوربختانه ،
رسانه در هر حالتی ، وابسته به سلیقه و تمایلات تولید کنندگان و حمایت
کنندگان خود است. آن ها بخواهند ، فاجعه ، وسعت می گیرد و منتشر می شود و
اگر نخواهند ، فاجعه ، نادیده گرفته می شود.

این هم از فاجعه هایی است
که بر سرزمین ما می رود. هر رسانه ، از دیداری گرفته تا شنیداری و خواندنی ،
تنها در صورتی به اخبار حوادث و فجایع می پردازد که خود لازم بداند و این
لزوم را نیز خود تشخیص می دهد این تشخیص ، جایی در میان نیاز واقعی مردم
ندارد؛ توجه یا عدم توجه رسانه هم زمان ، نیاز جامعه را هم اشباع می کند و
هم موجب می شود این نیاز نادیده گرفته شود. کفه های سنجه ی وجدان و عواطف
ما با فرکانس رسانه ها بالا و پایین می شود. و ما اکنون ، درست بر لبه ی
جهانی ایستاده ایم که رسانه ، کنترل ناپذیر ترین یکه تاز میدان است.