نظر روانشناسان درباره چشم زدن
در این مطالعات، روانشناسی به نام آروید گوترزتام (Arvid Guterstam) به همراه تیمی از پژوهشگران، به بررسی اعتقاد در ضمیر ناخودآگاه نیروی چشم زدن در انسانها پرداخت.
در یک آزمایش دیگر مشخص شد که اگر به شرکتکنندگان گفته شود در داخل این لولههای کاغذی باسیمان پرشده است، دیگر اعتقادی به قدرت چشمان فرد حاضر درصحنه نداشته و این موضوع نشان میدهد که حاضرین در این پژوهش به قدرت چشم زدن و نیروی چشم اعتقاد دارند اما آن را در حدی قدرتمند نمیدانند که باعث افتادن یک لوله مملو از سیمان شود. به عبارتی باور عمومی مردم بر وجود نیرویی ضعیف در چشمان انسان است که بر محیط اطراف تأثیر میگذارد.
سرپرست این گروه پژوهشی درباره یافتههای این تحقیق چنین نتیجهگیری میکند: «مردم در باورهای ذهنی خود یک نیروی خارجی برای نگاه و چشمان سایر افراد ایجاد میکنند که میتواند بهطور فیزیکی بر اشیا و محیط پیرامونی آنها تأثیر بگذارد. این باور بیشتر در زمانی که یک شخص به شیء یا فردی خیره شود، تقویتشده و مردم به نیروی چشم زدن در این حالت اعتقاد دارند. اگر اینطور نبود، مردم احتمالاً اختلاف بین درک خود و دنیای واقعی را میدانستند.»
این مقاله یک تحقیق سرگرمکننده است، زیرا اعتقاد عمومی بر این است که بینایی انسان شامل یک نیروی ویژه به همراه پرتویی ساتع شده از چشم است که درواقع یک باور بسیار قدیمی است. این نظریه به نام extramission نامیده میشود و یونانیان باستان بهشدت به آن باور داشتند. البته تعداد افرادی که به نیروی چشم زدن یا امواج ساتع شده از چشم اعتقاددارند به نسبت دوران گذشته کمتر است هرچند این موضوع در برخی باورها و فیلمهای جدید نیز دیده میشود.
آروید گوترزتام از شرکتکنندگان بهطور صریح درباره نظر آنها نسبت به قدرت چشم زدن سؤال کرد که این بار تنها ۵ درصد شرکتکنندگان بهطور واضح و شفاف اعلام کردند که به این مسئله اعتقاددارند. البته باید توجه داشت که نتایج این تحقیق، خلاف این موضوع را نشان میداد و احتمالاً بسیاری از افرادی که باور به این موضوع را نفی کردند، در ذهن خود به این مسئله باور دارند.
