فرصت «همگرایی» علیه افراطیگری
داعش و خلافت اسلامی دومین روز نشست رهبران کشورهای عضو ناتو را به خود اختصاص داد. یادداشت رهبران آمریکا و بریتانیا و تحولاتی که آنان را به نگارش این متن واداشت، نمایانگر اهمیت خطری است که نهفقط منطقه بلکه جهان را تهدید میکند. به بیان دیگر تروریسم از نوع افراطیگری با لعاب مذهب، خطری است که امروز بیش از هر زمان دیگری باید آن را جدی گرفت. بیش از دودهه است که سرزمینهای اسلامی گرفتار افراطیگری در اشکال گوناگون آن مانند طالبان، القاعده و… شدهاند که مشکل امروز، داعش است. برای مقابله با تهدیدی که امروز منطقه و جهان با آن روبهرو است با دو رویکرد میتوان برخورد کرد، اول فروگذاشتن حل مشکل به دست کشورهای درگیر بحران و دیگر مبارزه با این تهدید از طریق ائتلافی جهانی است.
ممکن است این سوال به ذهن هر ناظری خطور کند که چگونه میتوان به قدرتهایی که خود این کانون خطر را ایجاد، تسلیح و تجهیز کردهاند اطمینان کرد؟ مگر نهاینکه همین کشورهایی که در ولز جمع شده بودند تا با خطر داعش مبارزه کنند برای براندازی رژیم سوریه همهگونه کمکی را در اختیار گروههایی گذاشتند که امروز تحت عنوان داعش و دولت (خلافت) اسلامی منافع آنان را نشانه گرفته است. به یقین این سوال صحیحی است ولی پاسخ آن لزوما اتخاذ رویکرد اول در مبارزه با این «بلای جهانی» است. سابقه همکاری ایران با آمریکا در اوایل هزاره کنونی برای ازبینبردن دولت حاکم بر کابل – در شرایطی که دیوار بیاعتمادی بین تهران و واشنگتن بسیار بلندتر از اکنون بود- نمایانگر این ضربالمثل است که گفتهاند «دشمن دشمن تو، دوست توست». از منظر جمهوری اسلامی تهدید داعش تنها منحصر به سرزمین عراق و سوریه و… نیست. امروز آنان هویت دین مبین اسلام را نشانه گرفتهاند؛ تصویری که میلیاردهانفر در شبکههای ماهوارهای و شبکههای مجازی مشاهده میکنند، خواهناخواه به پای دینی نوشته خواهد شد که ما آن را نمایندگی میکنیم.
هرچند آمریکا قصد اعزام نیرو برای مبارزه با داعش را در استراتژی خود ملحوظ نکرده و ظاهرا آن را برعهده کشورهای درگیر خطر و منطقه گذاشته است ولی روشن است کشورهای دیگر نیز در نهاییکردن این استراتژی مشارکت و بر آن تاثیر خواهند گذاشت. چندی پیش مشاور وزیر خارجه کشورمان، همکاری ایران و آمریکا در مبارزه با داعش را امکانپذیر اعلام کرد. این خبر بهسرعت در صدر اخبار برخی رسانههای مهم جهان قرار گرفت.
رویکردی که این مقام وزارتخارجه مطرح کرد واقعبینانه و بر اساس درک درستی است که منافع کشور را در صدر اولویتهای کشور قرار میدهد. کوبیدن بر طبل خصومتهای ۳۵ساله در شرایطی که منافع دو کشور- به هر دلیلی که بر آن مترتب است – در راستای هم قرار گرفته به مصلحت کشور نیست و چهبسا این همسویی و همکاری، مقدمهای باشد بر گسترش شکاف در دیوار بلند بیاعتمادی.
منبع : روزنامه شرق