دو راهکار برای پیشگیری از بیماری کرونا
بسیاری از متخصصان دو راهکار را برای پیشگیری از بیماری کرونا معرفی کرده اند. رعایت جدی نکات بهداشتی و تقویت سیستم ایمنی بدن. روش های مختلفی برای کارکرد بهتر سیستم ایمنی بدن پیش روی افراد قرار دارد که بدون شک کاهش استرس و نگرانی یکی از موثرترین و البته کم هزینه ترین آن هاست. دکتر سیما فردوسی در گفتگویی که پیش روی تان است بیش از همه اقشار خانم های خانه دار و مادرانی را مخاطب قرار داد که این روزها باید حکم عقل جمعی را برای خانواده شان ایفا کنند و با خود مدیریتی در مقابل شایعات پیرامون کرونا میزان استرس بی مورد در خانواده ها را کاهش دهند.
نمی توانیم بگوییم که ورود این بیماری به کشور عزیزمان نگرانی برای مان نداشته است. این غلط است. ما در برابر یک بیماری مسری قرار گرفته ایم.خیلی از کشور های دیگر هم با این مشکل رو به رو شده اند. این حقیقت دارد که در صورت رعایت نکردن نکات بهداشتی ممکن است شهروندانی از این بیماری آسیب های جدی بینند. اما همه ما باید متوجه یک سوال اساسی باشیم. آیا این برای بار نخست است که یک بیماری واگیردار در جامعه بروز پیدا کرده است؟ آیا پیش از این به دلیل بیماری های مسری افرادی از اطرافیان ما از دست نرفته یا بیماری شان طولانی نشده است؟ این حقیقت زندگی جمعی ما انسان هاست. این بیماری ها و مخاطرات همیشه در جوامع انسانی بروز داشته و بعد از مدتی آثار آن ها کمرنگ شده است. حال چه اتفاق افتاده که ما بیش از آن که باید همه زندگی مان را متمرکز بر روی مخاطرات یک بیماری کرده ایم؟
– تمرکز روی تبعاتی که بیماری کرونا به جامعه مان تحمیل کرده چه مخاطراتی میتواند برای سلامتی روان ما داشته باشد؟
کشور ما نخستین جامعه ای نیست که بیماری کرونا در آن شیوع پیدا کرده است. برویم ببینیم و سوال کنیم که آیا شهروندان آن کشور ها هم با این مسئله به این شکل پر هیاهو برخورد کرده اند. الان کشورهای اروپایی مانند آلمان و ایتالیا هم مورد های مثبت این بیماری را در بین شهروندان شان دارند. فرق ما با آن ها این است که در آن کشور ها مردم اخبار را از یک مرجع متخصص موثق دریافت می کنند نه از پست های اکانت های عموما قلابی و فیکی که نام و نشانی ندارند و تبعات روانی این کارشان واقعا برای جامعه مان مخرب است.
– دریافت پیوسته اخبار مختلف پیرامون این بیماری چه تبعات روانی می تواند برای افراد جامعه مان داشته باشد؟
بخشی از این نگرانی باید وجود داشته باشد. همین نگرانی کمک میکند افراد جامعه مان نکات و توصیه های بهداشتی را جدی بگیرند. واقعیت این است که ما به رعایت نکات بهداشتی نیاز داریم. اما وقتی این توجه باعث می شود که تمرکز ما از کارهای دیگرمان برداشته شود وضعیت نگران کننده بوجود میآید.برخورد ما با این بیماری نیز باید مانند دیگر بیماری های ویروسی باشد. پس تمرکز بی جا ممنوع!
باید یاد بگیریم وظیفه خودمان را انجام دهیم. وظیفه ما در این روزها این است که نکات بهداشتی را جدی بگیریم. یعنی همان توصیه هایی که مدام از رسانه های جمعی می بینیم و می شنویم. باید مدام دست ها را با آب و صابون بشوییم. هنگام بیماری در منزل استراحت کنیم. از رفتن به اجتماعات پرهیز کنیم. مهمانی و دورهمیها را تعطیل کنیم. هنگام عطسه و سرفه دهان و بینی را بپوشانیم و با دست های آلوده چشم و دهان و بینی و گوش ها را لمس نکنیم. هر کاری جز این ها و یا شدت بیش از حد در همین نکات می تواند زمینه ساز بروز وسواس های فکری و رفتاری با ریشه اضطراب شود که از بین بردن آن ها کار یک روز و دو روز نیست و بسیار زمان بر است.
در شرایط نا امیدی و اضطراب و احساس تنهایی و درماندگی همه افراد از مهربان ترین فرد در کنارشان آرامش می گیرد. اینجا اجازه می خواهم که روی سخنم با خانم های خانه دار و مادران فداکار ما باشد. می دانیم که امروز بیشتر خانم های تحصیلکرده ما در جامعه مان صاحب شغل و مرتبه اجتماعی هستند. بیرون از منزل هم کار میکنند و در خانه نیز مدیریت و سکان هدایت خانواده به دستان پرمهر آن ها سپرده شده است.
مادر و همسر در یک خانواده جایگاه ویژه ای در این شرایط دارد. بچه های دبستانی ما این روزها در خانه ها به سر می روند. از وجود این بیماری و خطرات احتمالی آن آگاه شده اند. آن ها درک عمیقی از وضعیتی که جامعه به آن دچار شده است ندارند. بنا براین در وهله اول به مادرشان نگاه میکنند. اگر در او آثار ترس و یاس و اضطراب ببینند حتما تاثیر منفی میگیرند. می دانیم که کودکان قدرت تجزیه و تحلیل اطلاعات را ندارند و در چنین شرایطی وضعیت را بسیار بغرنج تر میبینند و این برای روحیه حساس شان آثار سوئی دارد.
بله هین طور است. مادر در هر شرایطی نزدیک ترین فرد به کودک است.کودک او را قبول دارد. همیشه او را الگوی رفتاری خود قرار می دهد. آیا حضور یک مادری که مدام در گیر شایعات است و آرامش ندارد میتواند برای این کودک مفید باشد؟ برعکس اگر همین مادر با درایت، با عقلانیت سیاست خودمدیریتی را در مقابل همین شایعات نگران کننده فضای مجازی در پیش بگیرد درس بزرگی به بچههایش می دهد. به طور عملی یک راه منطقی را پیش پای آن ها می گذارد و آرامش او و توکل او فضای خانه را مملو از امید و نشاط میکند.
– چطور می توانیم خودمدیریتی در برابر شایعات نگران کننده را در خود و خانواده مان بوجود بیاوریم؟
این خیلی مهم است اولین خبری که در اختیار مان قرار گرفت را باور نکنیم. به اصطلاح قدیمی ها باید ابتدا آن را سبک سنگین کنیم. آن را با اخباری که از منابع موثق شنیده ایم مقایسه بکنیم. خودمدیریتی بکارگیری عقلانیت در برابر شایعه ها است. در بدترین حالت ممکن اگر خبر بدی هم به ما رسید و وضعیت نگران کنده بود باید با درایت شرایط روحی مان را روی نقاط مثبت متمرکز کنیم و این ها کمک میکند به سلامت از این وضعیت عبور کنیم. مدیریت کردن اخبار هم بخشی از این رفتار است. اینکه تا چه اندازه ذهن و وقت مان را وقف فضای مجازی کنیم. همه ما به ویژه مادران عزیز خانواده های مان پیش چشم اطرافیان و کودکان مان هستیم. اگر ما بیش از حد مجاز در این فضا محبوس باشیم کابر ۲۴ ساعته آن محسوب می شویم. آن وقت نه زمانی برای خودمان داریم و نه می توانیم تاثیر مثبتی بر دیگران بگذاریم.
– مدارس تعطیل شده اند و کودکان بیشتر از هر زمان دیگری وقت شان را در خانه ها با مادرشان سپری میکنند. توصیه شده که افراد کمتر خانه را ترک کنند در چنین شرایطی بی توجهی به آثار استرس زای فضای مجازی چه تاثیری در رابطه افراد خانواده می تواند داشته باشد؟
مادر خانواده با درایت و آرامش خود و با رعایت جدی نکات بهداشتی در خانه می تواند تبدیل به یک الگوی رفتاری برای تک تک اعضای خانواده و همچینن همسر خود شود. تصور کنید فردی از جامعه که از آن فضای ترس و یاس را دریافت کرده وارد خانه ای شود که این نگرانی ها در آن به حداقل ممکن برسد. قطعا او دوباره با همین انرژی مثبت خانه را ترک کرده و وارد همان اجتماع می شود و اگر تعداد این افراد با این نگرش زیاد شود تا حدود خیلی زیادی موفق می شویم فضای افکار عمومی جامعه را از سیطره اخبار غیر حقیقی و شایعات استرس زای فضای مجازی خارج کنیم.
– خانم دکتر آیا تقویت سیستم ایمنی با داشتن افکار مثبت هم امکان پذیر است؟
