۱۱ بازیکن برتر تاریخ فوتبال ایتالیا

۱۱ بازیکن برتر تاریخ فوتبال ایتالیا

به گزارش صدای ایراان، تمام آنچه ایتالیا به دست می آورد با قدرتی غیرقابل انکار انجام می شود. از فرهنگ قهوه آنها گرفته تا آرشیو بی آلایش هنر و ادبیات آنها، احساس غرور بسیار زیادی وجود دارد. و مطمئناً فوتبال نیز از این روایت مستثنی نیست.

ایتالیا با قهرمانی در چهار جام جهانی و دو قهرمانی اروپا، دیدن این که این کشور چکمه‌شکل مدت‌ها کارخانه استعدادیابی برای برخی از خیره‌کننده‌ترین فوتبالیست‌های جهان بوده، دشوار نیست. از توانایی های روبرتو باجو در دریبل زدن گرفته تا پاس های عالی آندره آ پیرلو، آتزوری از دهه ۱۹۳۰ استعدادهای خاصی را به وجود آورده است.

با در نظر گرفتن این موضوع، در اینجا رده بندی ۱۱ تا از بهترین بازیکنان ایتالیایی تاریخ فوتبال آمده است.

عوامل رتبه بندی

• دستاوردهای بین المللی ( افتخارات، حضور، گل ها، پاس گل ها و غیره)
• دستاوردهای باشگاه (افتخارات، حضور، گل ها، پاس گل ها و غیره)
• جوایز انفرادی
• میراث در فوتبال

فابیو کاناوارو

زمان فعالیت: ۱۹۹۱ -۲۰۱۱

برزیل ممکن است به استعداد، مهارت و جوگو بونیتو ببالد، هلندی‌ها ممکن است استاد تمام فوتبال باشند، و آلمانی‌ها همیشه مانند یک ماشین سازمان‌یافته بازی کرده‌اند – اما غرور ایتالیایی همیشه در هنر دفاع نهفته است.

فابیو کاناوارو به‌عنوان دومین بازیکن ایتالیایی که بیشترین بازی را در تمام دوران‌ها داشته است، این مفهوم را بیان می‌کند. توانایی او در خواندن بازی، خنثی کردن حملات خطرناک و سپس راه اندازی آنها، به دوران شکوه دهه ۶۰ ایتالیا در آغاز قرن بازگشت.

کاناوارو در سال ۲۰۰۶ برنده جایزه توپ طلا شد، که او را تبدیل به تنها مدافعی کرد که در یک دهه این جایزه را برد و تنها سومین مدافع تاریخ پس از فرانتس بکن باوئر و ماتیاس سامر بود.

مدافع میانی سابق رئال مادرید که پس از قهرمانی کشورش در جام جهانی در آلمان در سال ۲۰۰۶ به دیوار برلین ملقب شد، نقش مهمی ایفا کرد و ایتالیا پنج کلین شیت کرد و تنها دو بار در راه رسیدن به فینال گل خورد. در نتیجه، او در سال ۲۰۰۶ به عنوان بهترین بازیکن سال فیفا انتخاب شد و او را به تنها مدافعی در تاریخ تبدیل کرد که این جایزه را برده است.

الساندرو دل پیرو

زمان فعالیت: ۱۹۹۱ – ۲۰۱۴

جادوی تکنیکی الساندرو دل پیرو، همراه با مهارت او در ضربات ایستگاهی، باعث شد که این مهاجم با ۲۹۰ گل در ۷۰۵ بازی، بهترین گلزن یوونتوس شود و او را در هر دو جبهه رکوردشکنی کند. این مهاجم به عنوان مثال از پست شماره ۹، ۱۹ فصل شگفت انگیز را برای سیاه و سفید مشهور یووه بازی کرد که ۱۱ فصل از آنها بازوبند کاپیتانی را بر بازو داشت. در این زمان، او با زدن شش گل در سال ۱۹۹۶ نقش مهمی در آخرین پیروزی باشگاه در لیگ قهرمانان داشت و در عین حال به بانوی پیر برای کسب ۶ عنوان قهرمانی لیگ کمک کرد.

برای آتزوری، دل پیرو در سه جام جهانی و چهار قهرمانی فوتبال اروپا حضور داشته است. او با ۲۷ گل در کنار روبرتو باجو، چهارمین گلزن برتر تیم ملی ایتالیا و پشت سر سیلویو پیولا با ۳۰ گل است.

در طول جام جهانی ۲۰۰۶ بود که دل پیرو ثابت کرد که از بقیه بالاتر است. تیرانداز گل دوم را در پیروزی ۲-۰ در نیمه نهایی مقابل آلمان به ثمر رساند و سپس در فینال پنالتی را به گل تبدیل کرد تا به ایتالیا کمک کند تا چهارمین جام ژول ریمه خود را بالا ببرد.

فرانچسکو توتی

زمان فعالیت: ۱۹۹۳ – ۲۰۱۷

او ممکن است هرگز به اوجی که استعدادش به شدت سزاوار آن بود نرسید، اما دوران حرفه ای فرانچسکو توتی در یک باشگاه در شهر ابدی رم، میراث و شهرت او را در بالاترین پایه فوتبال جهان باقی می گذارد.

هافبک تهاجمی زمانی گفت که فوتبال او “با عشق ساخته شده” و پس از تماشای تنها یک حلقه برجسته از او، به راحتی می توان فهمید که او دروغ نمی گوید. توتی استاد کمال بود – لمس‌های ماهرانه، تکنیک پاس‌های زیبا و توانایی محو کردن آسان در دفاع از حریف و خارج شدن از آن، تنها چند ویژگی هستند که مجموعه مهارت‌های بی حد و حصری را تشکیل می‌دهند.

توتی با بازنشستگی در سال ۲۰۱۷، دوران بازی خود را به عنوان دومین گلزن برتر تاریخ سری آ با ۲۵۰ گل به پایان رساند. او با رم یک قهرمانی در سری آ، دو کوپا ایتالیا و دو سوپرکاپ ایتالیا را به دست آورد. با این حال، این به شدت بیش از افتخارات شخصی او است، زیرا توتی در سال ۱۹۹۹ بهترین بازیکن جوان سال سری آ را به دست آورد. بهترین بازیکن سال سری آ در سال های ۲۰۰۰ و ۲۰۰۳؛ در چهار مورد بهترین بازیکن سال سری آ ایتالیا؛ در کنار کسب کفش طلای اروپا در سال ۲۰۰۶/۰۷ برای بیشترین گل زده در پنج لیگ برتر اروپا.

او همچنین برای موفقیت ایتالیا در جام جهانی ۲۰۰۶ بسیار مهم بود، و علیرغم نگرانی‌های آمادگی جسمانی قبل از مسابقات، در هر مسابقه با لباس ایتالیا بازی کرد و یک پنالتی مهم را برای شکست استرالیا در مرحله یک شانزدهم نهایی به ثمر رساند، قبل از اینکه در نهایت به عنوان برترین پاسور تورنمنت در رده چهارم به پایان برسد و با حوان ریکلمه آزژانتینی برابری کند.

دینو زوف

دوران فعالیت: ۱۹۶۱ – ۱۹۸۳

دینو زوف با فتح اولین و تنها جام جهانی خود در ۴۰ سالگی در سال ۱۹۸۲، یک اسطوره دروازه بانی است که معنای پیر شدن مانند یک شراب خوب را به خوبی نشان می دهد. او ممکن است تنها یک سال بعد بازنشسته شده باشد، اما او این کار را به اوج خود انجام داد و در این روند جایزه دروازه بان تابستانی مسابقات را به دست آورد.

عمر طولانی او چنین است، دیگر موفقیت قابل توجه زوف با تیم ملی خود ۱۴ سال قبل از قهرمانی اروپا در سال ۱۹۶۸ به دست آمد و او را به یکی از موفق ترین فوتبالیست های ایتالیا تبدیل کرد. او همچنین پس از ۱۱۴۲ دقیقه بدون گل خوردن برای آتزوری، رکورد بین المللی فوتبال را برای بیشترین زمان بدون گل دریافت کرده است.

او در ۳۳۰ بازی برای یوونتوس، شش اسکودتو، دو جام کوپا ایتالیا و یک جام یوفا را به دست آورد. او تنها زمانی پشت سر لو یاشین و گوردون بنکس قرار داشت که فدراسیون بین المللی تاریخ و آمار فوتبال بهترین دروازه بانان قرن بیست و یکم را معرفی کرد.

عشق پایان ناپذیر او به فوتبال باعث شد تا او در دوران پس از بازی خود به مربی موفقی تبدیل شود، زیرا ایتالیا را به فینال یورو ۲۰۰۲ رساند و با گل طلایی دیوید ترزگه، افتخار را از دست داد. با این وجود، تعهد زوف به آتزوری غیرقابل تکرار است.

آندره آ پیرلو

دوره حرفه ای: ۱۹۹۵ – ۲۰۱۷

اگر تا به حال فوتبالیستی وجود داشته باشد که اخلاق ایتالیایی برای انجام کارهای خوب را به درستی در بر بگیرد، آن آندره آ پیرلو خواهد بود. بینش و محدوده پاس او از یک نقش بازیساز عمیق در قلب موفقیت آث میلان در دوره ای بود که آنها در پنج سال به سه فینال لیگ قهرمانان اروپا رسیدند.

او همچنین در بین سال‌های ۲۰۰۲ تا ۲۰۱۵ نقش مهمی در تیم‌های بزرگ ایتالیایی داشت، زیرا او یکی دیگر از تیم‌هایی بود که نقش مهمی در ماجراجویی آتزوری در جام جهانی ۲۰۰۶ داشت. مترونوم خط میانی در نیمه‌نهایی مقابل آلمان با کیت ایتالیا با پاس گل فابیو گروسو قبل از زدن کرنر که منجر به گل مارکو ماتراتزی در فینال می‌شد، بازیکن برتر مسابقه را به ارمغان آورد.

بر خلاف دیگر شخصیت‌های برتر، پیرلو از احترامی که نام او را با ارقام بالا احاطه کرده بود، حمایت کرد. او در طول دوران حرفه‌ای که ۲۲ سال به طول انجامید، ۷۳ گل به ثمر رساند و ۱۳۳ پاس گل داد – تا حدی به لطف ضربات آزاد فوق‌العاده‌اش کمک کرد – او را به یکی از بازدهی‌ترین هافبک‌های خلاق نسل خود تبدیل کرد.

فرانکو بارزی

دوره حرفه ای: ۱۹۷۷ – ۱۹۹۷

فرانکو بارسی که برای گروه محترم Invinicibili روسونری بازی می کند – که توسط متخصصان فوتبال به عنوان “قیصر فرانتس” شناخته می شود – یکی از موفق ترین سوئیپرهایی است که این ورزش تاکنون شاهد بوده است. او در طول ۲۰ سال ۶ عنوان قهرمانی سری آ، سه قهرمانی لیگ قهرمانان و یک جام جهانی را به دست آورد، جایی که او باور ایتالیایی ها را نشان داد که دفاع کردن یک هنر اکتسابی است.

در کنار مائورو تاسوتی و پائولو مالدینی، بارزی یک سوم از بزرگترین خط دفاعی دفاعی فوتبال جهان را تشکیل می‌داد و معیاری برای مدافع امروزی توپ‌بازی باقی می‌ماند. او به طرز وحشیانه‌ای در تکل‌ها پرواز می‌کرد، اما با این حال، در مواقع لزوم باهوش و خونسرد باقی می‌ماند – در حالی که ظرافت او روی توپ به میلان اجازه می‌داد تا توپ را از دفاع به حمله بی‌هیچ‌وجه تبدیل کند.

در کمال تعجب، بارسی تنها در ۵ فوت ۹ اینچ ایستاد و او را به یکی از کوتاه‌قدترین مدافعان وسط نخبه تاریخ تبدیل کرد. اما آنچه را که از نظر قد کم داشت، در افتخارات، صفات و وفاداری جبران کرد. این رفتگر ایتالیایی که ۲۰ سال پس از اولین بازی خود به عنوان یک جوان ۱۷ ساله، حرفه خود را به پایان رساند، با ۷۱۶ بازی خود در روسونری که تنها توسط مالدینی شکست خورد، به عنوان یک اسطوره فوق العاده دیگر در یک باشگاه شناخته شد.

جیانی ریورا

دوره حرفه‌ای: ۱۹۵۹ – ۱۹۷۹

استعداد طبیعی جیانی ریورا از یک روسونری سلطنتی به دیگری، استعداد طبیعی جیانی ریورا از دوران جوانی در فولکلور کالچو است. این بازیکن مهاجم که توسط مورخان و ایتالیایی ها به عنوان پیشگام «شماره ۱۰» امروزی شناخته می شود، به نظر می رسید که چشم انداز زمین را به خوبی ببیند، زیرا او اغلب از استعداد و هوش برای انتخاب پاس های طولانی و قدرتمند و یا به رخ می کشد. کوتاه و زیبا، برای هم تیمی ها بدون اینکه سر خود را برای اسکن زمین بازی بالا بیاورد.

اما اینکه بگوییم او فقط بهترین ها را در دیگران به نمایش می گذارد، با ویژگی های بی نظیرش در غذا دادن به هم تیمی هایش که اغلب برای تماشاگران میلان لذت می برد، بی عدالتی است. ریورا به طور متوسط ​​در هر چهار بازی در سطح باشگاهی یک گل به ثمر رساند و ثابت کرد که “پسر طلایی فوتبال ایتالیا” یک پدیده چند وجهی است.

ریورا در دوران حضورش در میلان با سرمربی افسانه‌ای، نریو روکو، پیوند نزدیکی برقرار کرد و سه اسکودتی و دو جام اروپایی را به دست آورد، قبل از اینکه کار بزرگ او در سال ۱۹۶۹ به دست آمد، زمانی که او دومین برنده توپ طلای آتزوری پس از کسب هشت توپ طلا توسط عمر سیوری بود. سال قبل در سطح بین المللی، ریورا به همان اندازه برجسته بود. او به چهار جام جهانی رفت و در نیمه نهایی حماسی معروف ۱۹۷۰ مقابل آلمان گل برتری را به ثمر رساند و همچنین قهرمان اروپای ۱۹۶۸ شد – اگرچه مصدومیت در چهار مرحله نهایی باعث شد او از فینال باز بماند.

جانلوئیجی بوفون

دوره حرفه ای: ۱۹۹۵ – ۲۰۲۳

مقایسه بین شراب خوب و فوتبالیست های ایتالیایی موضوعی منظم در سراسر این مقاله است. اما شاید کسی وجود نداشته باشد که بهتر از جیانلوئیجی بوفون با معیارها مطابقت داشته باشد.

اختاپوس بین پست‌ها در سال ۱۹۹۵ کار رو به رشد خود را با پارما آغاز کرد – و قابل توجه است که بازی را تنها در سال گذشته، در سال ۲۰۲۳ متوقف کرد. در آن زمان، بوفون تقریباً همه چیزهایی را که می‌توان ارائه داد، برد، با تنها استثنای قابل توجه که به خوبی مستند شده بود. عدم حضور در لیگ قهرمانان

اما زمانی که در سال ۲۰۰۱ به یوونتوس پیوست، با تبدیل شدن به گران‌ترین دروازه‌بان تاریخ، دوران بازیگری مسحورکننده‌ای را پشت سر گذاشت. بوفون رکورد ۱۲ جایزه بهترین دروازه بان سری آ و ۱۰ عنوان قهرمانی لیگ را در تورین به دست آورد و رکورد حضور در لیگ را با ۶۵۸ ران اوت در اختیار دارد.

بوفون پس از ثبت رکورد پنج کلین شیت در حالی که ایتالیا در سال ۲۰۰۶ قهرمان جهان شد، دستکش طلایی را به دست آورد و طول عمر قابل توجه او مدیون توانایی او در تطبیق با بازی خود بود.

جوزپه مه آتزا

دوره حرفه ای: ۱۹۲۷ – ۱۹۴۷

جوزپه مه آتزا به قدری نمادین است که یکی از تاریخی ترین کلوسئوم های فوتبال به نام او نامگذاری شد. اگرچه بیشتر به عنوان سن سیرو شناخته می شود، نام رسمی زمین ادای احترام به یک فوق ستاره دوگانه قهرمان جام جهانی است که نماینده هر دو باشگاه بزرگ میلان بود – و دلیل خوبی هم دارد.

Meazza از ابتدایی متواضعانه تا تبدیل شدن به یکی از پرکارترین تیراندازان سری آ، سه تاج اسکودتی و سه تاج کاپوکانیونیر را در طول دوران حضورش در لمباردی به دست آورد و در ۳۶۷ بازی لیگ ۲۱۶ گل به ثمر رساند.

با این حال، برای قرمز، سفید و سبز ایتالیا است که Meazza راه راه خود را به عنوان یکی از بهترین های این کشور در تمام دوران به دست آورد. این مهاجم یکی از سه بازیکنی است که به همراه جیووانی فراری و ارالدو مونزلیو دو جام جهانی را فتح کردند، توپ طلا را در سال ۱۹۳۴ در زمین چمن خانگی بردند و چهار سال بعد کاپیتان کشورش در دفاع موفق شدند.

پائولو مالدینی

دوره حرفه ای: ۱۹۸۴ – ۲۰۰۹

مطمئناً نمی توان انکار کرد که بارسی شگفت انگیز بود. اما هر کاری که می توانست انجام دهد، مالدینی می توانست – به نوعی – آن را بهتر انجام دهد. یک مدافع چپ رومینگ و از نظر تکنیکی سالم که بعدها به یک مدافع میانی باهوش و متین تبدیل شد، به روسونری کمک کرد تا ۲۵ جام از جمله پنج قهرمانی لیگ قهرمانان اروپا و ۷ عنوان قهرمانی سری آ را کسب کنند.

معروف است، او هرگز جامی را با آتزوری بلند نکرد، با بازنشستگی نابهنگام او پس از چهار حضور در جام جهانی که باعث شد او در سال ۲۰۰۶ فرار کند. اما مالدینی به‌عنوان مدافعی که با این مفهوم زندگی می‌کرد که «اگر باید تکل بزنم، پس اشتباه کرده‌ام»، مالدینی برای اثبات اینکه ممکن است بهترین مدافع تمام دوران باشد، نیازی به افتخارات بین‌المللی نداشت.

ایل کاپیتانو یک مدافع بی همتا بود، مدافعی که تنها یک کارت قرمز دریافت کرد و مدافعان توپ بازی امروزی سبک بازی خود را بر اساس سبک بازی خود از ایتالیایی های بی حیثیت می گیرند.

روبرتو باجو

دوره حرفه ای: ۱۹۸۲ – ۲۰۰۴

روبرتو باجو که به خاطر دم اسبی معروفش به عنوان “Il Divino Codino” (دم اسبی الهی) شناخته می شود، نه تنها به عنوان یکی از بهترین هافبک های تمام دوران بلکه به عنوان یکی از بهترین فوتبالیست هایی که تا به حال زمین را زیبا کرده است، بسیار شناخته می شود. علیرغم بازی برای اکثر باشگاه های برتر سری آ ایتالیا، وفاداری به هیچ یک از تیم ها، اولین تکرار از ترکوارتیستا هنوز هم در هر قسمت از شبه جزیره چکمه ای شکل دوست داشتنی است.

سبک بازی او توجه بی‌نظیری را می‌طلبد، با چرخش‌های سریع و جادوی بی‌نظیر دریبلینگ که برای مهارت‌هایی که ورزش را در صحنه‌های ملی و بین‌المللی روشن می‌کند، بسیار مهم است. متأسفانه، او همیشه بار از دست دادن پنالتی تعیین کننده در فینال جام جهانی ۱۹۹۰ را بر دوش خود خواهد داشت، اما نباید این واقعیت را از بین ببرد که هرگز بازیکنی مانند باجو قبل و بعد از دوران بازی او وجود نداشته است.

فروشگاه اینترنتی و حضوری لوازم ورزشی و کیت فوتبال کهتو اسپورت در این مقاله به معرفی ۱۱ بازیکن برتر تاریخ فوتبال ایتالیا پرداخته است از اینکه همراه ما بودید صمیمانه سپاس گذاریم.