قدرتمندترین شیئ کائنات چیست؟

به گزارش صدای ایران،وقتی ستارگانی ۱۵۰ برابر اندازه خورشید منفجر می‌شوند، درخشان‌ترین
منبع نوری در جهان را تولید کرده و در مدت چند ثانیه چنان انرژی در فضا
منتشر می‌کنند که خورشید در کل عمر ۱۰ میلیارد ساله خود قادر به تولید این
مقدار است.

اما ماهواره‌ها موفق به یافتن پرتو گاما از منابعی در فاصله میلیون‌ها و میلیاردها سال نوری دورتر شدند.

وقتی
ستارگانی ۱۵۰ برابر اندازه خورشید منفجر می‌شوند، در مدت چند ثانیه چنان
انرژی در فضا منتشر می‌کنند که خورشید در کل عمر ۱۰ میلیارد ساله خود قادر
به تولید این مقدار است که این میزان انرژی معادل ۱۰ تریلیون تریلیون
میلیارد مگاتن بمب است!

این انفجارها، پرتوهای
تابشی پر انرژی موسوم به فوران‌های پرتو گاما (GRBs) را تولید می‌کند که به
گفته اخترشناسان، قدرتمندترین شیئ در کائنات بوده و می‌توانند شانس یافتن
حیات احتمالی در سیارات دیگر را از بین ببرند؛ حتی می‌توان عنوان کرد که
نادر بودن حیات در سیارات دیگر ناشی از پاکسازی جهان هستی توسط فوران‌های
پرتو گاما است.

آرایه میلیمتری بزرگ آتاکاما ESO
در صحرای آتاکاما شامل ۶۶ تلسکوپ رادیویی به قطر ۱۲ و هفت متر است که برای
کار در طول موج زیر میلی‌متری طراحی شده‌اند و می‌تواند برای مشاهده
فوران‌های پرتو گاما مورد استفاده قرار گیرد.

فوران‌های
پرتو گاما (GRBs) یک انفجار خیره‌کننده از تابش متشکل از پرتوهای گاما
هستند که معمولا چند ثانیه تا چند دقیقه یا حتی چند ساعت بطول می‌انجامند.

بر روی زمین، پرتو گاما از تجزیه رادیواکتیو عناصر تولید شده و برای موجودات زنده بسیار خطرناک است.

این پرتوهای فوق‌العاده شدید از اشعه گاما توسط قدرتمندترین نوع انفجار ستاره‌ای یعنی یک فرانواختر (hypernova) تولید می‌شوند.

فرانواختر
نسخه جذاب از یک ابرنواختر – انفجار عظیم نور و انرژی در زمان انفجار یک
ستاره ابر پر جرم – است؛ در زمان این انفجار، حجم انبوهی از پرتو گامای مضر
با سرعت بسیار بالا به فضا پرتاب می شود.

این
پرتوی مضر قادر به پاکسازی و استریل کردن جهان است و اگر در زمان تکامل یک
جامعه روی دهد، در اینصورت شانس یافتن هوش فرازمینی در سیارات دیگر کمتر از
حد تصورات قبلی خواهد بود که به این مسئله تناقض فرمی (Fermi paradox)
گفته می‌شود.

باتوجه به درخشندگی بسیار زیاد،
امکان مشاهده فوران‌های پرتو گاما از فواصل فوق العاده دورتر فراهم می‌شود.
یک کهکشان منفرد، در هر ۱۰۰ هزار تا یک میلیون سال یک انفجار داشته که در
معیارهای کیهانی پدیده نادری محسوب می‌شود.

کهکشان
راه‌شیری هرگز شاهد فوران‌های پرتو گاما نبوده و به احتمال زیاد یک فوران
احتمالی در این کهکشان در فاصله ۷۵۰۰ سال نوری دورتر قرار دارد که فاصله
ایمن برای زمین محسوب شده و در عین حال از درخشندگی کافی برخوردار است.