اخلاق، قطعه مجهول پازل سیاسی کشور

مهران رئوف*؛ با نزدیک شدن به ایام انتخابات، تنور بی‌اخلاقی در عرصه سیاست داغ‌تر می‌شود، چراکه برخی تجربیات ناخوشایند گذشته به روش ماکیاولیستی که هدف، توجیه‌کننده وسیله بوده برای عده این ذهنیت را ایجاد کرده است که به هر طریق و قیمتی می‌بایست وارد گود سیاست شد و مسئولیتی پذیرفت!  برقراری رابطه متوازن بین اخلاق و سیاست از مهم‌ترین اصول اسلام بوده و یکی از مفاهیم عمده در حوزه فلسفه سیاسی است.

ازنظر امام خمینی(ره) اخلاق و سیاست به معنای تأثیر و تأثر متقابل است. به‌عبارت‌دیگر، اخلاق، سیرت سیاست بوده و سیاست، صورت اخلاق و نظام هنجاری می‌باشد. بنابراین سياست نیز همچون ساير عرصه‌های زندگي از مختصات اخلاقی خاصی برخوردار بوده كه رعايت آن‌ها در نيل به سياست اخلاقی شرط است و یقیناً عمل نمودن كارگزاران و مسئولین نظام به آن‌ها، نقش بارزي در جهت‌گیری مردم نسبت به مسئولين و اولیای امور نظام اسلامي در راستاي اميدواري، اعتماد و دلگرمي دارد.

در این میان برخی از اصول وجود دارند که در عین داشتن وزن بیشتر، نقض متعدد تری نسبت به دیگر موارد داشته اند و اساس و محور بسیاری از اصول اخلاقی دیگر‌اند و جامعه برمدار آن‌ها می گردد. ازجمله این اصول وفای به وعده و راست‌گویی است. خلاف حقیقت گفتن، کم‌وزیاد گفتن آنچه که هست، تهمت زدن و دادن وعده‌های بی‌عمل از قسمت‌های جدانشدنی سیاست خالی از اخلاق است.

در جوامع امروزی بیش و پیش از آنکه قانون تأثیرگذار و حاکم باشد، این اصول اخلاقی هستند که روابط انسانی را مدیریت و به‌سوی قانون‌مداری سوق می‌دهند. نتیجتاً هرگونه خللی در آن‌ها و بی‌توجهی توسط مسئولین اداره‌کننده یک کشور و همچنین مردم آن، به معنای آشفتگی در روابط انسانی و ایجاد بحران اجتماعی است.

بسیاری از معضلات ریشه در همین بحران اخلاقی اجتماعی دارد. بنابراین هرچه به اصول اخلاقی و هنجارها در سیاست پایبند باشیم، روابط سیاسی و اجتماعی بهتر و سالم‌تر خواهد بود و مشکلات قانونی و حقوقی میان ارکان و افراد حکومت و جامعه کم‌تر بروز و ظهور می‌کند.

* عضو شورای مرکزی حزب اراده ملت ایران(حاما)